Ramon Otting

Voor de Nederlandse schilder Ramon Otting (1969) vormt het landschap een onuitputtelijke bron van inspiratie. Het landschap weerspiegelt onze gemoedstoestanden, kan helen of aanzetten tot bezinning. In Ottings werk draait alles om de natuur en wat die met ons als mensen doet. Die wisselwerking is essentieel. In veel van zijn landschappen is een bijna fysieke, dreigende spanning voelbaar—soms in donkere, onheilspellende luchten, dan weer in een overweldigende lichtheid. De superieure kracht van de natuur ten opzichte van de mens, is tastbaar aanwezig.

“Het liefst zou ik het gedrag van de natuur letterlijk op het doek overbrengen. Zo schilderen komt neer op bijna samensmelten met de natuur, al blijft er altijd een zekere mate van vormgeving. Maar dat is natuurlijk nooit volledig haalbaar; dat kan alleen in de natuur zelf. Soms ga je te ver, maar ook dat heeft waarde. Uiteindelijk gaat het om de poging, want de perfectie van de natuur zullen we nooit bereiken. We worden telkens geconfronteerd met onze tekortkomingen en onze nietigheid. Toch is het voor ons mensen noodzakelijk om door te gaan, op weg naar dat doel.”

Steeds nadrukkelijker richt Ottings werk zich op de opbouw en samenhang die in de natuur besloten ligt. Vanuit lage standpunten en met gebruik van het terroir, zand en aarde afkomstig van de plek waar hij zijn inspiratie vindt, toont hij de rijkdom aan vormen en kleuren van het landschap. De losheid in zijn schilderkunst, in combinatie met zijn sculpturale werk, opent zijn oeuvre verder en versterkt de kracht van het detail.

HKU, Hogeschool voor de Kunsten Utrecht (1995)